Een stage. Een carrière. Een verhaal dat niet snel zal worden vergeten.
Hermann Freitag begon in 1956 aan zijn opleiding tot machinist bij Lödige. Wat volgde waren bijna vijf decennia vol techniek, verantwoordelijkheid en buitengewone projecten over de hele wereld. 70 jaar later is hij weer bij ons teruggekomen en heeft hij zijn verhaal met ons gedeeld.
7 vragen aan Hermann Het verhaal van Hermann in vier hoofdstukken
70 jaar later vertelt Hermann het verhaal zelf
Hoe was het om in 1956 bij Lödige aan een leerlingplaats te beginnen? Hoe leidde zijn pad van de werkbank naar bouwplaatsen over de hele wereld – en welke ervaringen zijn hem na bijna vijf decennia het meest bijgebleven?
In de video neemt Hermann Freitag ons mee terug naar zijn beginjaren en vertelt hij over een arbeidswereld die vandaag de dag bijna onvoorstelbaar is, over bijzondere ontmoetingen en over zijn band met Lödige, die tot op de dag van vandaag is blijven bestaan.
Het begon allemaal in 1956.
Soms kan een tip van een buurman bepalend zijn voor de richting die je carrière inslaat. Zo ging het ook bij Hermann Freitag.
Een buurman uit Neuenbeken had zijn leerlingperiode bij Lödige al afgerond en moedigde hem aan om daar ook te beginnen. Toen hij moest kiezen tussen een commerciële en een technische opleiding, besloot hij uiteindelijk bewust voor de technische richting te gaan.
Op 1 april 1956 begon Hermann aan zijn drieënhalfjarige opleiding tot machinist bij Lödige.
In die tijd waren leerlingplaatsen een heel andere wereld. De jonge medewerkers leerden veel direct op de werkvloer. Hermann werkte aan de draaibank, leerde lassen en vervaardigde onder andere remmen voor aandrijfsystemen. Overigens heeft hij zijn oorspronkelijke leerovereenkomst uit die tijd nog steeds.
„Alois had altijd een manier om mensen te inspireren.”
Hermann herinnert zich de oprichter van het bedrijf, Alois Lödige, tot op de dag van vandaag nog goed. Hij beschrijft hem als iemand die mensen voor zijn ideeën kon winnen – en die daarmee ook een rol speelde in Hermanns beslissing om bij Lödige te gaan werken.
Van de werkbank de wereld in
Hermanns tijd bij Lödige was nog lang niet voorbij toen hij in oktober 1959 zijn eindexamen haalde. Integendeel: het was nog maar net begonnen.
Slechts enkele maanden later vertrok hij voor zijn eerste installatieopdracht in het Westerwald. Nederland en Oostenrijk volgden al snel. De jonge machinist groeide uit tot een ervaren monteur – en die vroege reizen leidden tot een carrière waarin hij heen en weer reisde tussen internationale bouwplaatsen en steeds grotere projecten.
Amsterdam, Singapore, Philadelphia, Kopenhagen, Stockholm: Hermann werkte voor Lödige op tal van plaatsen over de hele wereld. Begin jaren tachtig bracht een project hem zelfs tot in het hart van de Libische woestijn. Hij kookte in een zeecontainer; er was geen telefoon op de bouwplaats. Als Hermann met Lödige wilde spreken, moest hij helemaal naar Tripoli reizen.
Wat vandaag de dag klinkt als een avonturenverhaal, maakte destijds deel uit van zijn dagelijkse werk.
Collega’s en klanten werden reisgenoten
Vanaf 1982 nam Hermann de leiding over het installatiebeheer bij grote projecten. Zijn werk voor de Nederlandse luchtvaartmaatschappij KLM op de luchthaven Schiphol in Amsterdam heeft een bijzonder grote indruk op hem gemaakt. Daar was hij jarenlang betrokken bij grote projecten en gaf hij leiding aan bouwplaatsen waar soms meer dan 100 mensen aan het werk waren.
Maar als Hermann hier vandaag over spreekt, begint hij niet met de technologie of de omvang van de projecten. Hij heeft het over mensen.
Zakelijke contacten groeiden uit tot persoonlijke relaties, waarvan sommige decennia lang standhielden. Voormalige collega’s van KLM kwamen hem destijds zelfs privé bezoeken om samen te eten.
In 1994 maakte Hermann uiteindelijk de overstap van de bouwplaats naar een kantoorfunctie en ging hij aan de slag in het projectmanagement voor luchtvrachtinstallaties. In 2002 ging hij officieel met pensioen, maar hij bleef tot 2005 bij Lödige werkzaam als adviseur.
Bijna vijf decennia – en tot op de dag van vandaag nog steeds met elkaar verbonden
Wie naar Hermann luistert, beseft al snel dat deze lange diensttijd meer is dan alleen maar een getal.
Hij beschrijft zijn houding ten opzichte van zijn werk waarschijnlijk zelf het beste: “Ik heb het bedrijf altijd beschouwd alsof het van mijzelf was. Zo heb ik het bedrijf wereldwijd vertegenwoordigd.”
Zeventig jaar nadat hij aan zijn leerlingperiode begon, is deze band nog steeds voelbaar. Ter gelegenheid van ons 75-jarig jubileum van het leerlingwezen bij Lödige Industries hebben we Hermann daarom opnieuw uitgenodigd – dit keer niet voor een project, maar om zijn verhaal te vertellen.
7 vragen aan Hermann
“Een buurman was daar twee of drie jaar eerder aan zijn leerlingplaats begonnen en zei tegen mij: ‘Waarom ga je niet ook naar Lödige?’” Daar kwam nog zijn persoonlijke contact bij met Alois Lödige, die Hermann zich herinnert als een enthousiast persoon. Uiteindelijk besloot hij dus om een technische opleiding te volgen.
De opleiding was erg praktijkgericht. Hermann leerde onder andere lassen en werkte enkele weken aan de draaibank. Een van zijn belangrijkste taken was het bouwen van remmen voor aandrijfsystemen. In tegenstelling tot vandaag was er aanvankelijk geen traditionele opleidingswerkplaats – de stagiairs werden al in een vroeg stadium direct bij de productie betrokken.
Heel snel. Hermann rondde zijn opleiding in oktober 1959 af. In december was hij al in het Westerwald, waar hij samen met een collega twee liften installeerde. Later volgden projecten in tal van landen.
Vooral zijn tijd bij KLM in Amsterdam. Hermann was jarenlang betrokken bij projecten voor de luchtvaartmaatschappij. Daarbij stonden de mensen voor hem centraal: met sommige van zijn toenmalige contactpersonen ontstonden vriendschappen die tot op de dag van vandaag voortduren.
Libië staat waarschijnlijk helemaal bovenaan de lijst. Begin jaren tachtig werkte Hermann aan een project midden in de woestijn. Zijn collega’s waren ondergebracht in zeecontainers. Om aan warm water te komen, kochten ze aanvankelijk een steelpan – en om met Lödige te bellen, moest Hermann een taxi naar Tripoli nemen.
Enorm. Hermann herinnert zich bijvoorbeeld nog een tijd waarin delen van de administratie waren ondergebracht in een barak aan de Frankfurter Weg. Tegenwoordig werkt hij op de moderne Lödige Industries Campus – een werkomgeving die voor hem weinig meer lijkt op de begintijd.
Voor Hermann was het antwoord in het interview duidelijk: hij wilde het bedrijf overal vertegenwoordigen alsof het zijn eigen bedrijf was. Deze houding heeft zijn hele loopbaan gekenmerkt – en dat gevoel van verbondenheid is zelfs vele jaren na zijn officiële pensionering gebleven.
